بی قافیه او به شعر من دعوت شدهر مصرع یک رباعیش حسرت شد تا اینکه خیانت آمد و دزدیدش منظومه ی او نهایتش عبرت شد عرفان بهاری موضوعات مرتبط: شعر_عرفان بهاریبرچسبها: عرفان_بهاری , عبرت , رباعی , دوبیتی , شعر

یک مدت تکیه کلام بینمان شده بود :(رفته تو عالم خودشناسی) این جمله را از آن رفیقی به یادگار گرفتم که به ظاهرش نمیخورد چیزی از فلسفه بداند اما به اندازه اقیانوس آرام عمیق بود و به دور از این شو آف های مسخره همیشه ذهنش پر بود از سوالهای زیبای چرا و چگونه... یادم هست اولین بار که بحث عالم خودشناسی را می...

کتاب جای خالی سلوچ دولت آبادی را میخواندم. با چه ذوقی هم میخواندم! بدجوری درگیر داستان کتاب شده بودم و با تک تک شخصیت ها زندگی کردم و بالاخره به انتهای کتاب رسیدم. با سلوچ شبانه از خانه رفتم و پشت سرم را نگاه نکردم. با مرگان دیوار ها را سفید کردم و زیر تیغ نگاه های مردم پنجه در پنجه سرنوشت جنگیدم. ب...